Tag

perfekcjonizm

Browsing

Czy młodzi ludzie, którzy mówią o sobie „perfekcjonista”, faktycznie mają cechy typowe dla perfekcjonizmu? Badacze z kanadyjskiego Brock University sprawdzili to na prawie tysiącu osób. Odpowiedź brzmi: tak, ale to, kto głośno przyznaje się do tej etykiety, zależy także od płci, orientacji i sytuacji materialnej.

Jak sprawdzano, czy etykieta ma pokrycie

W badaniu wzięło udział 988 osób w wieku 18–25 lat z USA. Próbę dobrano tak, by odzwierciedlała strukturę demograficzną kraju. Uczestnicy odpowiadali, czy uważają się za perfekcjonistów, a następnie wypełniali pytania z trzech uznanych skal psychologicznych. W odróżnieniu od wcześniejszego projektu tego zespołu perfekcjonistów nie rekrutowano specjalnie.

Autorzy chcieli sprawdzić, czy młodzi dorośli nazywają się perfekcjonistami, bo to cecha w szerszym świecie pożądana. Jako przykład podają klasyczną odpowiedź na rozmowie o pracę, gdy perfekcjonizm jest przedstawiany jako „słabość”, a w rzeczywistości odbierany jako oznaka kompetencji. Drugi cel dotyczył tego, czy płeć, orientacja seksualna, rasa lub status społeczno-ekonomiczny wiążą się z wynikami na skalach perfekcjonizmu.

Skale mierzyły między innymi:

  • przejmowanie się błędami, wysokie osobiste standardy, wątpliwości co do własnych działań i zorganizowanie,
  • oczekiwania i krytykę ze strony rodziców,
  • perfekcjonizm skierowany na siebie, na innych oraz „narzucony społecznie”, czyli przekonanie, że otoczenie wymaga perfekcji, co sprzyja silnej samokrytyce,
  • różnicę między perfekcjonizmem (nieustanną pogonią za idealnym, bezbłędnym wynikiem) a „excellencismem”, czyli dążeniem do bardzo wysokich, ale osiągalnych standardów w sposób zdeterminowany, lecz elastyczny.

Najważniejsze wyniki

Osoby, które określiły się jako perfekcjonistki i perfekcjoniści, uzyskały wysokie wyniki we wszystkich miarach na każdej z trzech skal. Oznacza to, że trafnie oceniały własne cechy.

  • Kobiety częściej niż mężczyźni przyjmowały etykietę perfekcjonisty.
  • Osoby z grupy 2SLGBTQIA+ częściej niż osoby heteroseksualne określały się w ten sposób.
  • U osób z uboższych środowisk związek między nazwaniem siebie perfekcjonistą a wysokimi wynikami na skalach był silniejszy.

Wyniki opublikowano we wrześniu w czasopiśmie „Current Psychology”. Współautorami są badacze z Brock University, University of British Columbia i York University.

Co to oznacza w praktyce

To badanie amerykańskie i nie obejmowało młodych Polaków, więc nie można wprost przenosić proporcji na nasze realia. Wnioski są jednak interesujące także dla nas. Samookreślenie „jestem perfekcjonistą” nie jest tylko pustym frazesem ani dobrze brzmiącą odpowiedzią na rozmowie kwalifikacyjnej. Zwykle stoją za nim konkretne cechy, w tym skłonność do samokrytyki i lęk przed pomyłką.

Jednocześnie brak takiej deklaracji nie musi oznaczać braku perfekcjonizmu. Skoro skłonność do używania tej etykiety różni się między grupami, część osób, które dążą do perfekcji i boleśnie przeżywają błędy, może po prostu nie używać tego słowa. Warto też pamiętać o rozróżnieniu użytym w badaniu: wymagające, ale realne cele i elastyczność to coś innego niż pogoń za bezbłędnością. To nie jest diagnoza, a jedynie wskazówka, jak przyjrzeć się własnym nawykom w nauce i pracy.

Zespół zapowiada podobne, dłuższe badanie w Kanadzie, które ma śledzić rozwój perfekcjonizmu w czasie i podczas ważnych zmian w życiu młodych ludzi. Badacze chcą też poszerzyć język ankiet tak, by obejmował osoby dążące do perfekcji, ale niekoniecznie nazywające się perfekcjonistami.

Źródło: Medical Xpress – „’Perfectionist’ as a label: Who claims it and who doesn’t”

favcolor.net elkbuntu.net informator-ubezpieczeniowy.waw.pl