Tag

badania naukowe

Browsing

Czy młodzi ludzie, którzy mówią o sobie „perfekcjonista”, faktycznie mają cechy typowe dla perfekcjonizmu? Badacze z kanadyjskiego Brock University sprawdzili to na prawie tysiącu osób. Odpowiedź brzmi: tak, ale to, kto głośno przyznaje się do tej etykiety, zależy także od płci, orientacji i sytuacji materialnej.

Jak sprawdzano, czy etykieta ma pokrycie

W badaniu wzięło udział 988 osób w wieku 18–25 lat z USA. Próbę dobrano tak, by odzwierciedlała strukturę demograficzną kraju. Uczestnicy odpowiadali, czy uważają się za perfekcjonistów, a następnie wypełniali pytania z trzech uznanych skal psychologicznych. W odróżnieniu od wcześniejszego projektu tego zespołu perfekcjonistów nie rekrutowano specjalnie.

Autorzy chcieli sprawdzić, czy młodzi dorośli nazywają się perfekcjonistami, bo to cecha w szerszym świecie pożądana. Jako przykład podają klasyczną odpowiedź na rozmowie o pracę, gdy perfekcjonizm jest przedstawiany jako „słabość”, a w rzeczywistości odbierany jako oznaka kompetencji. Drugi cel dotyczył tego, czy płeć, orientacja seksualna, rasa lub status społeczno-ekonomiczny wiążą się z wynikami na skalach perfekcjonizmu.

Skale mierzyły między innymi:

  • przejmowanie się błędami, wysokie osobiste standardy, wątpliwości co do własnych działań i zorganizowanie,
  • oczekiwania i krytykę ze strony rodziców,
  • perfekcjonizm skierowany na siebie, na innych oraz „narzucony społecznie”, czyli przekonanie, że otoczenie wymaga perfekcji, co sprzyja silnej samokrytyce,
  • różnicę między perfekcjonizmem (nieustanną pogonią za idealnym, bezbłędnym wynikiem) a „excellencismem”, czyli dążeniem do bardzo wysokich, ale osiągalnych standardów w sposób zdeterminowany, lecz elastyczny.

Najważniejsze wyniki

Osoby, które określiły się jako perfekcjonistki i perfekcjoniści, uzyskały wysokie wyniki we wszystkich miarach na każdej z trzech skal. Oznacza to, że trafnie oceniały własne cechy.

  • Kobiety częściej niż mężczyźni przyjmowały etykietę perfekcjonisty.
  • Osoby z grupy 2SLGBTQIA+ częściej niż osoby heteroseksualne określały się w ten sposób.
  • U osób z uboższych środowisk związek między nazwaniem siebie perfekcjonistą a wysokimi wynikami na skalach był silniejszy.

Wyniki opublikowano we wrześniu w czasopiśmie „Current Psychology”. Współautorami są badacze z Brock University, University of British Columbia i York University.

Co to oznacza w praktyce

To badanie amerykańskie i nie obejmowało młodych Polaków, więc nie można wprost przenosić proporcji na nasze realia. Wnioski są jednak interesujące także dla nas. Samookreślenie „jestem perfekcjonistą” nie jest tylko pustym frazesem ani dobrze brzmiącą odpowiedzią na rozmowie kwalifikacyjnej. Zwykle stoją za nim konkretne cechy, w tym skłonność do samokrytyki i lęk przed pomyłką.

Jednocześnie brak takiej deklaracji nie musi oznaczać braku perfekcjonizmu. Skoro skłonność do używania tej etykiety różni się między grupami, część osób, które dążą do perfekcji i boleśnie przeżywają błędy, może po prostu nie używać tego słowa. Warto też pamiętać o rozróżnieniu użytym w badaniu: wymagające, ale realne cele i elastyczność to coś innego niż pogoń za bezbłędnością. To nie jest diagnoza, a jedynie wskazówka, jak przyjrzeć się własnym nawykom w nauce i pracy.

Zespół zapowiada podobne, dłuższe badanie w Kanadzie, które ma śledzić rozwój perfekcjonizmu w czasie i podczas ważnych zmian w życiu młodych ludzi. Badacze chcą też poszerzyć język ankiet tak, by obejmował osoby dążące do perfekcji, ale niekoniecznie nazywające się perfekcjonistami.

Źródło: Medical Xpress – „’Perfectionist’ as a label: Who claims it and who doesn’t”

Kobiety pracujące na nocne zmiany w ciąży częściej miały dzieci, u których w wieku czterech lat badania przesiewowe wskazywały na ryzyko zaburzeń rozwoju. Wyniki japońskiego badania opublikowano w czasopiśmie „Occupational & Environmental Medicine”. Autorzy podkreślają jednak, że to analiza obserwacyjna, która nie dowodzi związku przyczynowo-skutkowego.

Jak przeprowadzono badanie

Naukowcy wykorzystali dane z ogólnokrajowego japońskiego badania dotyczącego środowiska i zdrowia dzieci (JECS), do którego w latach 2011–2014 włączono około 100 tysięcy ciężarnych. Kobiety odpowiadały na ankiety w pierwszym oraz w drugim lub trzecim trymestrze, m.in. na pytanie, ile nocnych zmian przepracowały w miesiącu.

Na tej podstawie podzielono je na trzy grupy:

  • bez nocnych zmian – 27 655 kobiet,
  • nocne zmiany tylko na początku ciąży (czyli ich zaprzestanie) – 1779 kobiet,
  • nocne zmiany przez dalszą część ciąży – 2084 kobiety.

Rozwój dzieci w wieku 4 lat oceniano za pomocą japońskiej wersji kwestionariusza przesiewowego Ages and Stages Questionnaire. Obejmuje on pięć obszarów: komunikację, motorykę dużą, motorykę małą, rozwiązywanie problemów oraz funkcjonowanie osobisto-społeczne. W analizie uwzględniono 31 528 matek. Wśród dzieci 4189 (nieco ponad 13%) zaklasyfikowano jako należące do grupy wysokiego ryzyka zaburzeń w co najmniej jednym obszarze.

Co wykazały wyniki

W porównaniu z dziećmi matek, które nie pracowały nocami, dzieci kobiet, które przestały pracować w nocy, miały o 24% wyższe ryzyko nieprawidłowości w zakresie motoryki małej, czyli precyzyjnych ruchów, takich jak chwytanie drobnych przedmiotów.

Wśród dzieci matek, które pracowały w nocy nadal, ryzyko było podwyższone w trzech obszarach: komunikacji (o 29%), motoryce małej (o 34%) i funkcjonowaniu osobisto-społecznym (o 31%). Jedynie motoryka mała wypadła istotnie niezależnie od tego, czy kobieta kontynuowała nocne zmiany, czy z nich zrezygnowała. Badacze sugerują, że przewlekły stan zapalny związany z długotrwałą pracą w nocy może wpływać na szlaki nerwowe odpowiedzialne za tę sprawność.

Dodatkowa, eksploracyjna analiza pokazała, że związek zależał też od długości snu matki. Sen trwający 10 godzin lub dłużej wiązał się z 80% wyższym ryzykiem nieprawidłowości w którymkolwiek obszarze niż sen trwający 6–9 godzin. Autorzy zaznaczają, że tak długi sen może być raczej objawem zmęczenia, subklinicznej depresji, stanu zapalnego lub niedokrwistości niż szkodliwym czynnikiem samym w sobie.

Ograniczenia i znaczenie dla czytelników w Polsce

Badacze przyznają, że nie uwzględnili systemu rotacji zmian, indywidualnego chronotypu (skłonności do aktywności rano lub wieczorem), obciążenia pracą, ekspozycji na światło ani momentu, w którym kobiety rezygnowały z nocnych zmian. Każdy z tych czynników mógł wpłynąć na wyniki. Dane o pracy i śnie pochodziły z ankiet, a badanie przesiewowe nie jest diagnozą.

Dla ciężarnych w Polsce to przede wszystkim sygnał do rozmowy z lekarzem prowadzącym lub lekarzem medycyny pracy, a nie powód do paniki. Badanie przeprowadzono w Japonii, więc nie można go wprost przenosić na polskie warunki. Warto jednak wiedzieć, że według przepisów Kodeksu pracy kobiety w ciąży nie wolno zatrudniać w porze nocnej, co w praktyce ogranicza taką sytuację po stwierdzeniu ciąży i poinformowaniu pracodawcy. Wcześniejsze tygodnie, zanim kobieta dowie się o ciąży, to jednak okres, którego przepisy nie obejmują.

Autorzy badania uważają, że pracodawcy mogliby rozważyć elastyczne grafiki dla ciężarnych pracownic zatrudnionych na nocnych zmianach.

Źródło: Medical Xpress – „Night shifts during pregnancy linked to heightened risk of young child’s neurodevelopmental abnormalities”

carnivorous-plants.pl inklouds.pl chuck.com.pl